Een duik in de academische wereld: wat is het effect van #Cojo?

Wat is het effect van constructieve berichten op lezers en kijkers? We duiken in de academische wereld om die vraag te beantwoorden. Het onderzoek naar #Cojo staat nog in de kinderschoenen, maar er zijn interessante rapporten die meer inzicht geven.

Vandaag bespreken we het rapport ‘Motivating news Audiences: Shock them or provide them with solutions?’. De Amerikaanse onderzoekers Karen McIntyre en Meghan Sobel wilden weten hoe je mediagebruikers het beste kunt motiveren om sociale problemen op te lossen: met schokkende berichten of juist met oplossingsgerichte artikelen?

Geheugen
Er deden 242 Amerikanen in de leeftijd van 19 t/m 63 jaar mee aan hun enquete. Ze lazen een verhaal over sekshandel, een oplossingsgerichte of een schokkende variant. Degene die het oplossingsgerichte verhaal lazen, voelden zich aanzienlijk positiever. Andersom voelden lezers van het schokkende verhaal zich significant slechter.

Zowel positieve als negatieve gevoelens stimuleren onze hersenen om er iets mee te doen, beschrijven de onderzoekers in de literatuuranalyse. Toch is er een verschil tussen beide. Negatieve emoties beperken de cognitieve verwerking, terwijl positieve gevoelens deze eerder uitbreiden.

Mogelijk onthouden mensen die zich negatief voelen na het lezen van een nieuwsverhaal, dat specifieke verhaal. Terwijl mensen die de oplossingsgerichte variant lezen en zich positiever voelen, mogelijk meer algemene informatie hebben onthouden over het probleem, denken de onderzoekers.

Dit onderzoek toonde echter niet aan dat lezers van het oplossingsgerichte verhaal het onderwerp sekshandel aanzienlijk beter begrepen. Daarmaast waren de lezers van beide verhalen weinig meelevend.

De onderzoekers geven hiervoor diverse verklaringen. Het is bijvoorbeeld mogelijk dat lezers gevoelloos reageerden, doordat zij via de media vaak horen over sociale problemen. Compassiemoeheid wordt het genoemd. En het kan zijn dat één constructief verhaal niet genoeg was om de kennis over het complexe onderwerpen sekshandel aanzienlijk te vergroten.

Actie
Hoe zit het met het aanzetten tot actie? De weinige onderzoeksrapporten over oplossingsgerichte artikelen over sociale problemen, laten zien dat lezers na het lezen van zo’n verhaal meer verlangen naar het zoeken naar oplossingen.

Dit onderzoek laat echter niet zien dat lezers van het oplossingsgerichte verhaal meer geneigd waren om het delen, om meer onderzoek te doen, om erover te praten, om geld te geven of om vrijwilliger te worden bij een organisatie die strijdt tegen mensenhandel. Maar ze waren wél meer geneigd om vergelijkbare verhalen te lezen.

Het kan zijn dat de lezers geïnteresseerd of bezorgd waren, maar niet genoeg wisten over het onderwerp om er publiekelijk iets mee te doen. Daarnaast is sekshandel een deprimerend en stigmatiserend onderwerp, wat ook kan verklaren dat de lezers van het oplossingsgerichte verhalen geen actie ondernamen.

De onderzoekers adviseren om het onderzoek uit te breiden, en daarbij onderzoek te doen naar verhalen met verschillende onderwerpen. Ook beschrijven ze dat de deelnemers niet representatief zijn voor alle mediagebruikers in Amerika. Toch benadrukken ze dat journalisten er – ondanks de kleine verschillen die dit onderzoek aantoonde – bewust van moeten zijn dat hun beslissingen de gevoelens en intenties van lezers kunnen beïnvloeden, en dat oplossingsgerichte verhalen op zijn minst aantrekkelijker zijn.

En dat vinden wij ook. Misschien dat één constructief artikel de wereld niet kan veranderen, maar het verandert wel de blik van degene die het leest. En als iemand vaker met constructieve verhalen over het onderwerp wordt geconfronteerd, verandert iemands houding en gedrag misschien ook.

 

 

 


FacebookTwitterLinkedInEmail