Het Nederlandse landschap: ooit was het voor Hollandse meesters een inspiratiebron om beelden te maken die we nu nóg waarderen. Maar sjeu heeft het landschap al jaren niet meer. Het landschap inspireert gewoonweg niet meer. Toch kan Nederland met een simpele verandering geografisch weer tot de internationale voorhoede horen: fjorden.
Onrealistisch? Niet volgens Per Olaf Bjornson. Hij schreef het boek Inhammen op mijn hoofd, de fjorden in mijn ziel waarin hij de Noorse kustvorming bezingt. ,,Fjorden zijn groeven die het universum in ons bestaan etste. Ze zien is het leven in alle puurheid tot je nemen. Een fjord is als de kus van je moeder: schoon, geborgen.”
In een rapport van het CBS - een organisatie die onderzoek doet naar cijfertjes die met Nederland te maken hebben - staat dat 74 procent van de Nederlanders geen mening heeft over het landschap of in ieder geval liever geen windmolen in de achtertuin zou willen hebben. Het resultaat van jarenlange intellectuele gettovorming in de fjordistiek. Dat moet beter kunnen!
Critici betwijfelen of het Noorse model wel overgenomen kan worden door andere landen. Maar een snelle blik op de wereld laat zien dat die kritiek geen hout snijdt: in Canada, Nieuw-Zeeland en Chili zijn ze inmiddels ook aan het experimenteren geslagen met fjorden, en daar hebben ze heel aardige resultaten geboekt. Maar in Nederland zijn we onder Rutte II op geografisch gebied mijlenver achter gaan lopen.
Nog steeds heeft geen enkele grote partij fjorden opgenomen in het verkiezingsprogramma. Dat is niet uit te leggen. We hebben de kennis en de techniek om een flink aantal prachtige fjorden uit te slijten aan de Nederlandse kust. Alleen de politieke wil ontbreekt nog.
